💡 دوگر یک روستا در ایران است که در دهستان سنجبد جنوبی واقع شدهاست. دوگر ۱۲۷ نفر جمعیت دارد.
💡 تپه دوگر مربوط به دوره اشکانیان است و در شهرستان شیروان، بخش مرکز ی، دهستان سیوکانلو، ۵۰۰ متری شرق روستای زیرکوه واقع شده و این اثر در تاریخ ۲ مرداد ۱۳۸۷ با شمارهٔ ثبت ۲۳۱۰۹ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
💡 این قول میزان اعتبار و نفوذ دوگرها را در منطقه شمال عراق و شرق عثمانی در زمان تیموریان نشان میدهد. بنا به نوشته کارستن در سال ۱۷۷۶م. از جماعت دوگر یکهزار خانوار چادرنشین در ناحیه اورفا زندگی میکردهاند. (۱۷)
💡 کانگری گویشی است که در منطقه کانگرا در هیماچال پرادش هند بدان سخنمیرانند. کانگری از شاخهٔ زبانهای هندوآریایی است و با زبان دوگری بستگیدارد. پیشتری کانگری را گویشی از زبان پنجابی میدانستند، ولی پژوهشهای بیشتر از دههٔ ۱۹۶۰ میلادی نشانداد که کانگری به زبانهای پهاری نزدیکتراست.
💡 زبان دوگری (डोगरी یا ڈوگری) زبانی هندوآریایی است که در منطقهٔ جامو در جامو و کشمیر، هیماچال پرادش، شمال منطقه پنجاب و چند نقطهٔ دیگر در کشورهای هند و پاکستان گویشورانی دارد. دوگری زبان دوگراهاست، این زبان از شاخهٔ باختری زبانهای پهاری دانستهمیشود.
💡 دیگر بر اضافه در سال۱۸۴۶ میلادی کمپانی هند شرقی در ہند کشمیر را به عدد ۷۵ لاک روپیه نانک شاهی همه مضافات جامو کشمیر و لداخ را به گلاب سنگ دوگرہ که مذهب هندو بودہ را فروختند، پس از آن حکومت دوگران بر کشمیر استقرار شد۔ و از سال ١٨۴۶ تا ١٩۴۷ شمسی همه ریاست را غلام خویش می دانستند و بطرز ظلم و جنایت مالکیت مردم را در تحویل خویش گرفتند،و از مردم حتی از زنان و کوکان کار اجباری می گرفتند۔