دوزین

دوزین. [ دُزِ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان کوهساران بخش مینودشت شهرستان گرگان. دارای 1860 تن سکنه. آب آن از چشمه سار تأمین می شود. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 3 ).

دوزین، شهری است از توابع بخش کوهسارات شهرستان مینودشت در استان گلستان ایران است.
این شهر در بخش کوهسارات قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴٬۹۷۱ بود. است.
دهستان دوزین یکی از مناطق کوهستانی بخش مرکزی شهرستان مینودشت و در شرق و فاصلهٔ ۴۰ کیلومتری جنوب شرقی مینودشت در ارتفاع ۲۲۰۰ متری البرز قرار دارد. بر اساس آمار در سال ۸۶ با ۴۸ روستا تحت پوشش جمعیتی معادل ۲۳ هزار نفر و دوازده هزار نفر خانوار دارای ۱۱۵۹۰هکتار زمین می باشد که ۸۲ هکتار آن زمین آبی و ۱۱۴۲۷ هکتار آن زمین های دیم می باشد.
وجه تسمیهٔ دوزین از دو کوه و رودخانه ای که آن را احاطه کرده، گرفته شده است.
چشمه آب گرو و غار دیو دوزین که مجموعه ای دیدنی طبیعی است، که در دامنه کوه دوزین قرار دارند.
دومین غار عمیق کشور با عمق ۳۷۵ متر با عنوان «سم» در ارتفاعات شرقی کوه خواجه قنبر روستای دوزین بخش گالیکش استان گلستان کشف شده است. به گزارش خبرنگار مهر در گرگان، این غار زیبا و منحصربه فرد طبیعی در ارتفاعات ۱۷۰۰ متری کوه خواجه قنبر در منطقه نامیج گالیکش از توابع شرق گلستان واقع شده است. جاذبه های طبیعی بکر و زیبای این غار ناشناخته، بهشتی برای طبیعت گردان و کوهنوردان و علاقه مندان به رشته های غارنوردی فراهم کرده است. تاکنون با تلاش های گروه های کوهنوردی ۲۱ چاه از این غار زیبا کشف شده که ۱۷ چاه از این غار به وسیلهٔ گروه کوهنوردی قابوس گنبد کشف شده است.

💡 حسین نا یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر دوزین استان گلستان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، سرب است. و دیرینگی آن به دوران سن می‌رسد.

💡 این روستا یکی از روستاهایی است که تمام ساکنین آن از سادات می‌باشند و از شمال شرقی به روستای کلاسره و از جنوب غربی به روستای دوزین منتهی می‌گردد.

💡 دوجین، یا تلفظ درست‌تر دوزین، یک یکای شمارش اجسام و اشیا است که به تعداد ۱۲ واحد از هر چیزی بیان می‌گردد.

💡 روستای براین از توابع بخش کوهسارات شهرستان مینودشت استان گلستان در فاصله ۴۵ کیلومتری جاده گرگان به مشهد در مسیر شهر دوزین و آخرین روستای استان گلستان در مرز استان سمنان و در بین کوه‌های انتهایی رشته کوه البرز قرار دارد. جمعیت این روستا حدود ۴۵۰ نفر، شغل اصلی مردم روستا کشاورزی، دامداری و زبان آنها فارسی محلی می‌باشد.