دل سیه

دل سیه. [ دِ ی َه ْ ] ( ص مرکب ) دل سیاه. سیه دل. سیاه دل. بددل. بدخواه. که دل از شفقت و مهربانی تهی دارد:
غلام همت دردی کشان یک رنگم
نه آن گروه که ازرق لباس و دل سیهند.حافظ.دیده ام آن چشم دل سیه که تو داری
جانب هیچ آشنا نگاه ندارد.حافظ.دلم ز نرگس ساقی امان نخواست بجان
چرا که شیوه آن ترک دل سیه دانست.حافظ.

دل سیاه. سیه دل.

💡 در دور سر زلفت کی امن و امان باشد چون دزد دل و جان شد آن دل سیه هندو

💡 زحمت آینه من مده ای روشنگر دل سیه می شود از منت پرداز مرا

💡 چون ترا جز هوا امید نکرد دل سیه کرد و جان سپید نکرد

💡 بیرون سپید و دل سیهی همچو آینه یکرنگ و صاف گرد و رها کن منافقی

💡 خواجۀ سجاد و سبط مستطاب کرد با آن دل سیه روی عتاب

💡 دل سیه شد ز پریشان سخنان، صبح کجاست؟ تا بگیرد سر این شمع پریشانی چند؟