دشمن روی

دشمن روی. [ دُ م َ ] ( ص مرکب ) بصورت دشمن. خصم گونه. بغیض. ( از منتهی الارب ). دشمن رو:
روی درکش ز دهر دشمن روی
پشت برکن به چرخ کافرخوی.خاقانی.چند از این یوسفان گرگ صفت
چند از این دوستان دشمن روی.خاقانی.هنگام سخن مکن قیاسم
زآن دشمن روی نامسلمان.خاقانی.بغاضة؛ دشمن روی شدن. سَمحوج؛ درازبالای دشمن روی. عَبْجة؛ دشمن روی فرومایه که هر چه گوید یاد ندارد و باک و پاس آن نکند. عَبَکة؛ درمانده دشمن روی. ( از منتهی الارب ).

بصورت دشمن. خصم گونه.، ( دشمن رو ی ) ( صفت ) بصورت دشمن خصم گونه: [[ تو روا داری خداوند سنی که مرا مبغوض و دشمن رو کنی ? ]] ( مثنوی )

💡 چون بخواهد دل سلام آن یکی همچون عروس مر زفاف صحبت داماد دشمن روی را

💡 به عشق کیسه گشای و امیدِ خامْ طمع به هجر دشمن روی و به وصل خوش دیدار

💡 گر اشارت بود از دوست چه باک از دشمن روی در کعبه بود خوف بیابانم نیست

💡 صبر و جودش به رغم مردم کوی روز و شب دوستدار دشمن روی

💡 نزاریا اگرت سر چو دل بخواهد رفت برایِ دوست مگردان ز تیغِ دشمن روی

💡 ای عشق، تو ما را به جهان می‌ارزی دشمن رویی و دوستی می‌ورزی