لغت نامه دهخدا
خیرکرد. [ خ َ/ خ ِ ک َ ] ( اِ مرکب ) کردار نیک. ( یادداشت مؤلف ).
خیرکرد. [ خ َ/ خ ِ ک َ ] ( اِ مرکب ) کردار نیک. ( یادداشت مؤلف ).
کردار نیک
💡 مرا نیز در خاطر این سَیر کرد که چون دوستی نیت خیر کرد
💡 و گفته اند اگر اندر خواب خیر کردی در بهشت خواب بودی.
💡 گر خیر خیر کرد نخواهی ستم بر خویشتن حذر کن ازین بد کنش
💡 اکنون که تو روی باز کردی رو باز به خیر کرد حالم
💡 عاقبت کار او در دو جهان خیر کرد عاقبت کار او خیر بود لاجرم