خویش باز

خویش باز. [ خوی / خی ] ( نف مرکب ) کنایه از فانی فی اﷲ. ( آنندراج ):
سالار سپاه بی نیازان
بیاع متاع خویش بازان.واله هروی ( از آنندراج ).

کنایه از فانی فی الله

💡 چو مهر از افق بر فراز آمدی به خیش خوش خویش باز آمدی

💡 به خویش باز نشد چشم ما ز وحشت عمر دگر چه کار گشاید ز فرصت تنگش

💡 غیرتم گوید نگویم با حریفان راز خویش باز می‌بینم که در آفاق دفتر می‌شود

💡 خواهش‌گر از این حدیث بگذشت با لشگر خویش باز پس گشت

💡 آن نماند با من و، عمر دراز مانم از جاه و جلال خویش باز

💡 که گردد سوی خانهٔ خویش باز به اقلیم ترکان کند ترکتاز