خسته روان

خسته روان. [ خ َ ت َ / ت ِ رَ ] ( ص مرکب ) خسته جان. خسته خاطر. غمناک. ملول. مهموم:
پرستنده بشنید و آمد دوان
بر خاک شد تند و خسته روان.فردوسی.نگر تا که بینی به گرد جهان
که او نیست از مرگ خسته روان.فردوسی.همی خون من جوید اندر نهان
نخستین ز من گشته خسته روان.فردوسی.بدو گفت سیمرغ ای پهلوان
مباش اندرین کار خسته روان.فردوسی.

خسته جان خسته خاطر

💡 نه هنگام خشم است ای پهلوان چه داری بدین کار خسته روان

💡 تو را رفت باید سوی پهلوان مباش اندرین کار خسته روان

💡 سپهر قدرا! اصغا کن از طریق کرم حکایت من خسته روان زیر و زبر

💡 از قتل من خسته روانی بگذر از خون اسیری چو جوانی بگذر

💡 هرچند که تو دشمن جانی ای دل در جان من خسته روانی ای دل

💡 به رستم چنین گفت کای پهلوان مباش اندرین کار خسته روان