خاک دوست

خاک دوست. [ ک ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) فدائی. رفیق. در برابر دوست مانند خاک بی ارزش بودن.
خاک دوست. ( ص مرکب ) دوستدار خاک. علاقمند به خاک. کنایه از دوست دار امور دنیوی است:
نه خاکی ولی چون زمین خاک دوست.نظامی.

فدائی رفیق در برابر دوست مانند خاک بی ارزش بودن.

💡 شدی یوسف به خاک دوست هر روز نشستی یک نفس بالین هر روز

💡 نه خاکی ولی چون زمین خاک دوست نه خاک آدمی بلکه خاکی نکوست

💡 گر زانکه عاشقی به مثل خاک دوست شد ما خاک آن سگیم که پیش سرای اوست

💡 دی بر سر خاک دوستی دلبر من از دیده گلاب ریخت بر برگ سمن

💡 آن طفل را که روی جهان را ندید سیر با خاک دوستی چه دهید ار نه دشمنید؟

💡 چون جرعه‌ها رانی گران باری بهش باش آن زمان کز زیر خاک دوستان آواز عطشان آیدت