تیره زلف

تیره زلف. [ رَ / رِ زُ] ( ص مرکب ) سیاه زلف. سیاه موی. سیه گیسو:
تیره زلفا باده روشن کجاست
دیر وصلا رطل مردافکن کجاست.خاقانی.رجوع به تیره و دیگر ترکیبهای آن شود.

سیاه زلف سیاه موی سیه گیسو

💡 ای تیره زلف درهم ای نافهٔ تتاری کار من از تو درهم روز من از تو تاری

💡 پرده شد روشن رخش را تیره زلف و نادر است پردۀ اهریمنی بر روی یزدانی نگار

💡 سیاه خال تو دانه است و تیره زلف تو دام به دام بسته شوم ‌گر طمع به دانه کنم

💡 روی تو درتاب تیره زلف تو، گویی حور فتاده به دام اهرمن اندر

💡 ای تیره زلف هر که به روی سپید یار دیدت بگفت هندوی در روم مسکنی

💡 چه ضایع کند مرد عمر عزیز بروشن می و تیره زلفین یار