تن زن

تن زن. [ ت َ زَ ] ( نف مرکب ) خاموش شونده که فاعل است. ( برهان ذیل تن زدن ). تن زننده. کاهل. تن آسان:
کاهلی پیشه کردی ای تن زن
وای آن مرد، کو کم است از زن.سنائی.تن مزن پاس دار مر تن را
زآنکه بر سر زنند تن زن را.سنائی.خواست وقتی به عجز دینداری
ازیکی مالدار دیناری
گفت ار حق پرستی ای تن زن
دین ودنیا ز حق طلب نه ز من
گفت دین هست نیک و دنیا بد
نیک از او خواستن، بد از تو سزد
که مرا گفته اند کز پی دل
حق ز حق خواه و باطل از باطل.سنائی.رجوع به تن زدن شود.

خاموش شونده ک فاعل است تن زننده.

💡 با دلم گفتم که ای بسیار گوی چند گویی، تن زن و اسرار جوی

💡 نقد من با من ده آن خویش گیر ورنه تن زن ترک آن خویش گیر

💡 بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، این شهر ۲۸۳۶۴۸ نفر جمعیت داشت که ۱۴۰۰۵۹ تن مرد و ۱۴۳۵۸۹ تن زن بودند.

💡 می‌گوید جان با تن کای تن خمش و تن زن لب بند و بصر بگشا صاحب نظریم آخر

💡 مستم، به کنارم خز و تن زن که درین وقت هرگز نشناسم که چه بود و چه کس ست این

💡 بیدل از افسانه‌ات عمری‌ست گوشم پر شده‌ست یک نفس تن زن‌ که ازخود بشنوم غوغای خویش