بی شاهد

بی شاهد. [ هَِ ] ( ص مرکب ) ( از: بی + شاهد ) بدون گواه. ( ناظم الاطباء ). رجوع به شاهد شود.

بدون گواه ٠

💡 بی ساغر و بی شاهد و بی می نتوان بود بی دلبر و بی مجلس جانان نتوانم

💡 بی شاهد و شراب شب ماه مگذران چشمی به روی ساقی و چشمی به ماه دار

💡 بی شاهد و بی ندامه با کار و به ترس افراط می نه پخته با سفله خام

💡 بی شاهد رعنا به تماشا نتوان رفت بی سرو خرامنده به صحرا نتوان رفت

💡 بی شاهد و شمعیم درین وادی ایمن شاهد، بنما چهره و آن شمع بر افروز

💡 هردم از عمر که بی شاهد و ساغر گذرد آزمودیم به یک عمر برابر گذرد