لغت نامه دهخدا
بلند ساختن. [ ب ُ ل َ ت َ ] ( مص مرکب ) بلند کردن.بلند گردانیدن. بالا بردن: طَرّ؛ بلند ساختن بنا. ( منتهی الارب ). || مشهور کردن. معروف کردن.
- بلند ساختن سخن کسی را؛ علو بخشیدن. بدرجه اعتلا رسانیدن. مشهور و معروف کردن: دراز گرداند خدای تعالی زندگی او را... و گرامی دارد خطاب او را و بلند سازد سخن او را. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 319 ).