بقعهٔ بقیع در مدینه منوره، مأمن و مدفن چهار تن از امامان معصوم مذهب تشیع است که به واسطهٔ این میزبانی، جایگاهی بس رفیع در جهان اسلام دارد. این چهار اختر تابناک امامت عبارتاند از: امام حسن مجتبی (ع)، امام سجاد (ع)، امام محمد باقر (ع)، و امام جعفر صادق (علیهم السلام). متأسفانه، مرقد منور ایشان که پیشتر دارای بارگاه و بقعهای فاخر در کنار سایر قبور شریف بقیع بود، در سال ۱۳۴۴ هجری قمری، طی اقدام تخریبی وهابیون، از میان رفت و ساحت آن به کلی ویران گردید. این واقعه، همچنان موجب تأثر و اندوه عمیق در میان شیعیان جهان است که آرزومند زیارت دوبارهٔ آن اماکن متبرکه هستند.
امام حسن مجتبی (ع): مظهر صلح و کرامت
حضرت امام حسن بن علی بن ابی طالب (علیهما السلام)، دومین پیشوای شیعیان، فرزندی برومند از علی (ع) و فاطمه زهرا (س) بود که در سن سی و هفت سالگی به مقام رفیع امامت و خلافت رسید. دوران کوتاه حکومت ایشان که تنها شش ماه و سه روز به طول انجامید، با تدبیر و حکمت فراوان همراه بود؛ آنجا که برای حفظ جان امت و جلوگیری از خونریزیهای بیشتر، با معاویه صلح نمودند. پس از این مصالحهٔ تاریخی، ایشان ده سال باقیمانده از عمر شریف خود را در مدینه منوره سپری کردند تا آنکه سرانجام در اثر مسمومیت به شهادت نایل آمدند و پیکر مطهر ایشان در قبرستان بقیع به خاک سپرده شد.
امام سجاد (ع): سجدهکنندهٔ خاندان وحی
علی بن حسین بن علی بن ابی طالب، که به القاب والای امام سجاد و زینالعابدین شهرت دارند، چهارمین امام شیعیان است. مدت امامت آن حضرت ۳۴ سال بوده است. ایشان شاهد مصیبت عظیم کربلا بودند و پس از آن واقعهٔ جانکاه، همراه دیگر اهل بیت (ع) به کوفه و سپس شام به اسیری برده شدند. در دورهٔ اسارت و پس از بازگشت، با صبر و شکیبایی و بیان حقایق، میراثدار قیام عاشورا بودند. بنا بر روایات متواتر شیعه، امام سجاد (ع) به دستور ولید بن عبدالملک با سم به شهادت رسید و در قبرستان بقیع، در کنار عموی گرانقدرشان، امام حسن مجتبی، آرام گرفتند.