اکبر شاه

اکبرشاه. [ اَ ب َ ] ( اِخ ) جلال الدین اکبرشاه هندی پور همایونشاه از 963 هَ. ق. تا 1014 هَ. ق. در هندوستان سلطنت کرد. ( ناظم الاطباء ). پادشاه هندوستان متولد سال 949 متوفای 1014 سلطنت 964 تا 1014 از سلسله تیموریان هند. وی کشور خود را بیاری وزیر خویش ابوالفضل منظم کرد و توسعه بخشید و جلوس او مبدء «تاریخ اکبری » بشمار می رود. ( از فرهنگ فارسی معین ). نوه بابر از نسل تیمور و پسر همایونشاه بود و در چهارده سالگی به سلطنت هند رسید و لیاقت و درایت بیکران از خود نشان داد و ممالک گجرات، بنگاله، کشمیر و سند را بتصرف درآورد و سلطنت بزرگی تشکیل داد و شهرها و آبادیهای بیشماری بنیان نهاد. به زبان فارسی دلبستگی ویژه ای داشت و دستور داد همه کتابهای دینی و ادبی قدیم هند را به پارسی برگردانند. ابوالفضل صدر اعظم وی کتاب اکبرنامه را در شرح حال و خدمات وی تألیف کرد و به دستور او کتاب مکملی به نام «آئین اکبری » در اوضاع جغرافیایی هند نگارش یافت. آرامگاه با شکوه وی در قریه سکندره واقع در جوار اگره است که بوسیله پسرش سلیم شاه جهانگیر برپا شده است. ( از قاموس الاعلام ترکی ).

جلال الدین اکبر شاه هندی پور همایونشاه از ۹۶۳ ق تا ۱٠۱۴ ق در هندوستان سلطنت کرد.

💡 اولین تلاش‌ها برای ساختن مسلسل توسط فتح‌الله شیرازی در قرن ۱۶ میلادی در دربار اکبر شاه در هندوستان آغاز شد. وی یک تفنگ رگبار ۱۷ لولی را به شاه ارائه کرد.

💡 جانا بیگَم یک زن نجیب‌زاده و دانشمند هندی بود. وی به دلیل اینکه جزء اولین زنانی بوده که در قرن هفدهم میلادی به نوشتن تفسیر قرآن پرداخته مورد توجه قرار گرفته‌است. او دختر عبدالرحیم خان‌خانان، دانشمند و ژنرال امپراتوری گورکانیان هند در زمان فرمانروایی اکبر شاه بوده‌است.

💡 جمیله اصفهانی (زاده ۱۰۲۵ قمری در اصفهان) شاعر و تاجر زن ایرانی بود. اولین کتابی که از وی در آن سخن رفته است کتاب عرفات العاشقین اوحدی بلیانی است. وی در دوره شاه عباس بزرگ (۹۹۶- ۱۰۳۶ ق) زندگی می‌کرده و در زمان اکبر شاه، پادشاه گورکانی هند به این کشور سفر کرده است.

💡 فروغ ناصیهٔ روزگار اکبر شاه که برفروخت به دل ها ز هر نگاه چراغ

💡 سید نور الله شوشتری، یک مجتهد برجسته شیعه ساکن لاهور، در نامه ای بنام ملا قوسی شوشتری از اکبر شاه تمجید کرد و گفت:

💡 او در کشورهای ترک‌زبانی مثل قرقیزستان و ازبکستان به عنوان یکی از چندین قهرمان‌های ملی‌شان قرار دارد. او زندگینامه خود به عنوان بابرنامه را به زبان ترکی جغتایی نوشت. این کتاب در زمان نوه‌اش، اکبر شاه (۱۵۵۶–۱۶۰۵)، به فارسی ترجمه شد.