بادیه نشینی

بیابان‌نشینی، صحرانشینی

بادیه نشینی. [ ی َ / ی ِ ن َ/ ن ِ ] ( حامص مرکب ) چادرنشینی. صحرانشینی. تبدّی.

[ویکی فقه] بادیه نشینی (قرآن). بادیه نشینی اسم مصدر بادیه نشین (اعرابی) همان بیابان نشین است. بادیه نشین در احکام با شهرنشین و روستانشین یکسان است، مگر مواردی که به سبب اختلاف طبیعت زندگی بادیه نشینی با شهرنشینی و مانند آن حکم بادیه نشین متفاوت شده است.
بادیه در لغت به معنای صحرا، بیابان و سرزمینی است که ساکن دائمی نداشته باشد. بادیه نشینی نیز به معنای چادرنشینی و صحرانشینی است. در این مدخل از واژه «الاعراب»، «البدو» و از جمله «لم نجعل لهم من دونها سترا» استفاده شده است.
آثار بادیه نشینی
← عدم آگاهی از احکام الهی
۱. ↑ فراهیدی، خلیل بن احمد، العین، ج۸، ص۸۳، «بدء»، «بدو».
...