باد بروت

باد بروت. [ دِ ب ُ / بادْ ب ُ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از عجب و تکبر و غرور باشد. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ). مردم صاحب تکبر و خداوند غرور را گویند. ( برهان ). متکبر و مغرور و لاف زن و آنکه بر خود نازد و فخر کند و فیاش و بادبر. ( ناظم الاطباء ):
گر باد بروتم بجز از خاک در تست
چون شانه نو سبلت و ریشم همه برکن.سنائی.چیست این باد بروت خواجگی
سیم دارم فاضلم باری کیم ؟جمال الدین عبدالرزاق.شمعی که نه از تو نور گیرد
از باد بروت خود بمیرد.نظامی.این باد بروت و نخوت اندربینی
آن روز که از عمل بیفتی بینی.سعدی ( مفردات ).کیست آن ظالم که از باد بروت
ظلم کرده ست و خراشیده ست روت ؟مولوی.من ترک هند و جیغه چیپال گفته ام
باد بروت جونه بیک جو نمیخرم.شیخ آذری.رجوع به باد شود.

کنایه از خودبینی و خودپسندی و عجب و تکبر، و غرور بادبروت و بادسبلت هم گفته شده
( اسم ) ۱ - عجب و تکبر و غرور مردان ( چنانکه ( باد گیسو ) نخوت و غرور زنانست ) لاف زدن.

💡 مرا که ریش نزاری و باد یک سان است بدان که باد بروت کسی دگر نخرم

💡 تا خجالت بشکند باد بروت سرکشی موی چینی بر علمهای شهان پرچم‌کنم

💡 شمعی که نه از تو نور گیرد از باد بروت خود بمیرد

💡 کند از بهر لوت و باد بروت سینه را همچو قلعهٔ الموت

💡 بریخت آب حیات و برفت باد بروت نماند قوت پای و ضعیف گشت آواز

💡 از سیاست نکشد یک سر مو باد بروت گنهی را که بود سایه عفو تو پناه