واژهی مَوْتُ در زبان عربی به معنای مرگ و مردن است. این مفهوم در اصل به حالت فقدان حیات و زوال آثار آن اشاره دارد؛ به گونهای که موجود فاقد شعور، اراده و هر گونه نشانهای از زندگی میشود. از این رو، هر جانداری که آثار حیات از او سلب گردد، در حقیقت مرده خوانده میشود.
این اصطلاح تنها به موجودات زندهی معمولی محدود نمیشود، بلکه در مواردی مجازی نیز به کار میرود. چنانچه در قرآن کریم آمده است: «وَ کُنتُمْ أَمْوَاتًا فَأَحْیَاکُمْ ۖ ثُمَّ یُمِیتُکُمْ» (شما مرده بودید، پس خدا به شما زندگی بخشید؛ سپس شما را میمیراند). این آیه به روشنی بر این معنا تأکید دارد که پیش از زنده شدن، انسانها فاقد حیات بودهاند.
همچنین در اشاره به بتها و اصنام که فاقد هر گونه حیات و درک هستند، قرآن آنها را «أَمْوَاتٌ غَیْرُ أَحْیَاء» (مردهانی بیجان) مینامد. این کاربرد نشان میدهد که «موت» میتواند بر هر موجود بیاراده و فاقد حیاتِ واقعی، اعم از جاندار یا بیجان، اطلاق گردد.