لغت نامه دهخدا
الحاظ. [ اَ ] ( ع اِ ) ج ِ لَحظه، بمعنی اندرون چشم. باطن العین. ( اقرب الموارد ) ( از المنجد ). رجوع به لحظشود. || نظرهای گوشه چشم. ( آنندراج ). صاحب تاج العروس گوید: لَحظ بمعنی لحاظ چشم ( گوشه و مؤخر چشم ) است و جمع آن اَلحاظ است. یقال: فتنته بلحاظها و ألحاظها - انتهی.