لغت نامه دهخدا
اعیان نشین. [ اَ ن ِ ] ( ن مف مرکب ) محله ای که اعیان شهردر آن سکونت دارند، مانند خیابانهای شمالی طهران.
اعیان نشین. [ اَ ن ِ ] ( ن مف مرکب ) محله ای که اعیان شهردر آن سکونت دارند، مانند خیابانهای شمالی طهران.
محله که اعیان شهر در آن سکونت دارند.
💡 گوهردشت محلهای اعیان نشین در شمال شهر کرج است. این محله به عنوان منطقه ای تجاری و لوکس با ساختمان هایی بلند و نو ساز شناخته میشود. از شمال به شهرکهای آسمان و بهارستان و رشتهکوههای البرز، از سمت شرق به محلهی عظیمیه، از غرب به باغستان واز جنوب به دهقان ویلا منتهی میگردد.
💡 منطقهٔ ملکآباد در کنار باغ ملکآباد، از مناطق اعیان نشین شهر مشهد است.
💡 دَرّوس از محلههای قدیمی و اعیان نشین شهر تهران واقع در شهرستان شمیرانات است. این محله در منطقه ۳ شهرداری تهران واقع شدهاست. مرز جنوبی این منطقه بلوار شهرزاد (شیدائی) و مرز شمالی آن کمی بالاتر از خیابان دولت (کلاهدوز) میباشد. درّوس از شرق به خیابان پاسداران و از غرب به خیابان شریعتی (جاده شمیران) منتهی میشود.