در معنای نخست، بهعنوان اسم، به مفهوم حاصلِ عملِ مهیا ساختن و آمادهسازی بهکار رفته است. در این کاربرد، مقصود از اعدادی، فرایندی است که طی آن شرایط، ابزار یا مقدمات لازم برای تحقق امری فراهم میشود. این معنا بیشتر ناظر به جنبهٔ عملی و اجرایی واژه است و بر نتیجهٔ آمادهسازی و تدارک دلالت دارد؛ بهگونهای که پس از انجام این عمل، امکان تحقق هدف یا انجام کار مورد نظر فراهم میگردد.
در معنای دوم، «اعدادی» بهصورت صفت نسبی استعمال شده و به شخصی اطلاق میشود که توانایی یا مهارت پر کردن خانههای نقشهای هندسی، مانند مثلث، مربع و دیگر اشکال مشابه را با اعداد دارا است. در این معنا، تأکید بر جنبهٔ دانشی و مهارتی واژه است و شخص اعدادی فردی محسوب میشود که با قواعد عددی، تناسبها و روابط میان اعداد آشنایی دارد و میتواند آنها را در قالب ساختارهای هندسی بهکار گیرد.
کاربرد این واژه در متون کهن و منابع لغوی نشان میدهد که «اعدادی» هم جنبهای عملی و اجرایی دارد و هم جنبهای علمی و فکری. از یکسو، به آمادهسازی و فراهمآوردن مقدمات اشاره میکند و از سوی دیگر، به مهارتی تخصصی در استفاده از اعداد برای نیل به مقاصد خاص دلالت دارد. بدینترتیب، این واژه پیوندی میان عمل و دانش برقرار میکند و نقش اعداد را هم در عرصهٔ تدارک و هم در حوزهٔ اندیشه و محاسبه برجسته میسازد.
