اعتمید

اعتمید. [ اِ ت ِ ] ( از ع، مص ) تکیه کردن بر پشت و وثوق و اطمینان. ( ناظم الاطباء ). همان اعتماد است که در فارسی الف ممال به یا شده است:
گذشت آن کز آن چرخ با اعتمید
چو شب دور باشی ز روز سفید.اثیر اخسیکتی.که دایم چو دارای با اعتمید
شتابد سویم چون بمقصد امید.اثیر اخسیکتی.

💡 اندر افتم از کمال اعتمید از عباد الله دارم بس امید

💡 لیک بر شیری مکن هم اعتمید اندر آ در سایهٔ نخل امید

💡 گفت دارم بر کریمان اعتمید نیستم ز اکرام ایشان ناامید

💡 لیک بر شیری مکن هم اعتمید اندرآ در سایه نخل امید

💡 در فکن در نیلش و کن اعتمید من ترا با وی رسانم رو سپید