اشکباری

اشکباری. [ اَ ] ( حامص مرکب ) اشک باریدن. گریستن:
رخ زردم کند در اشکباری
گهی زرکوبی و گه نقره کاری.نظامی.و رجوع به اشک باریدن شود.

اشک باریدن، اشک ریختن، گریستن.

اشک ریختن گریستن.
اشک باریدن. گریستن

💡 ز دیده (صامت) محزون سرشک جاری کن بماتم شه مظلوم اشکباری کن

💡 تازه می‌گردد ز چشم اشکباری جان ما مجلس ما را گل ابری گلستان می‌کند

💡 آنکه را آگه شد از تقصیر خود در کار حق جز دل بیمار و چشم اشکباری هست نیست

💡 من نه ایوبم نه یعقوبم که آرم صبر وتاب بیقراری تا به چند و اشکباری تا به کی

💡 درآن گوشه بنشست و زاری گرفت به خود برهمی اشکباری گرفت

💡 بر اشکباری مژه ام خنده می کنی گویا گلی تو وین مژه ابر بهار تست