در قرآن کریم، مفهوم پَلیدی یا ناشایستگی در ابعاد گوناگونی مورد توجّه قرار گرفته است. این مفهوم نهتنها شامل اعمال و اشخاص، بلکه در قلمروی اشیاء، خوراکیها، اموال و حتی معبودها نیز قابل تسرّی است. بهطور کلّی، امور پلید به آن دسته از موجودات، کیفیّات و رفتارهایی اطلاق میشود که از نظر شرعی و اخلاقی ناپسند و ناپاک شمرده میشوند و میبایست از آنها پرهیز نمود.
بر این اساس، قرآن در آیۀ ۲۶ سورۀ نور (النور: ۲۶) قاعدهای کلیدی در حوزۀ روابط انسانی و خصوصاً ازدواج ارائه میدهد: «اَلْخَبِیثاتُ لِلْخَبِیثِینَ وَ الْخَبِیثُونَ لِلْخَبِیثاتِ وَ الطَّیِّباتُ لِلطَّیِّبِینَ وَ الطَّیِّبُونَ لِلطَّیِّباتِ». این آیه بیان میدارد که زنان پلید شایستۀ مردان پلید هستند و مردان پلید نیز سزاوار زنان پلیدند؛ در مقابل، زنان پاک و شایسته سزاوار مردان پاکاند و مردان پاک نیز به زنان پاک تعلّق دارند. این گزاره در حقیقت بر اصل تناسب و همسنخی اخلاقی و روحی در تشکیل زندگی مشترک تأکید میکند.
در نتیجۀ این تقسیمبندی الهی، افراد پاک از هر گونه نسبت ناروا و تهمتی که ناپاکان به آنان میزنند، مبرّا و پاکدامن میمانند. بر اساس این آیه، برای چنین افرادی آمرزش الهی و روزی ارزشمندی (از جنبههای مادّی و معنوی) در نظر گرفته شده است. این آیۀ شریفه ضمن تشویق به طهارت نفس و کردار، هشدار میدهد که پیوندهای انسانی، بهویژه ازدواج، میبایست بر پایۀ اشتراک در پاکی و فضیلت استوار گردد تا برکت یابد.