ناهشیاری

ناهشیاری. [ هَُ ش ْ ] ( حامص مرکب ) ناهوشیاری. رجوع به ناهوشیاری شود. || غفلت. بی خبری. || بی خویشتنی. بی خودی.

ناهشیاری یا عدم هوشیاری حالتی است که فرد توانایی نگه داشتن آگاهی نسبت به خود و محیط اطراف خود را از دست می دهد. این حالت ممکن است کامل بوده یا به صورت نسبی اتفاق بیافتاد یعنی بیمار نسبت به مردم و محرکهای محیطی پاسخ نداشته باشد.
عدم هوشیاری نباید با مفهوم ضمیرناخودآگاه یا فرایند شناخت که آگاهی خود را از محیط بیرون دریافت می کند و تغییرات هوشیاری مانند روان آشفتگی ( یعنی زمانی که فرد گیج شده و فقط به بخشی از محرکهای محیطی پاسخ می دهد )، خواب، هیپنوتیزم و سایر شرایطی که فرد به محرکها پاسخ می دهد اشتباه گرفته شود. این اتفاق ممکن است در پی ضربه مغزی، هیپوکسی مغزی ( که ممکن است در پی انفارکتوس یا ایست قلبی اتفاق بیافتاد )، مسمومیت شدید با داروهای کاهنده فعالیت دستگاه عصبی مرکزی ( مانند الکل یا سایر داروهای آرام بخش )، خستگی شدید، بیهوشی با دارو یا علل دیگر بیافتد. نظریه ای وجود دارد که عدم هوشیاری زمانی اتفاق می افتد که ارتباط نواحی مختلف مغز با یکدیگر قطع می شود.

💡 ۱.(الف). اسم. حالتی که نشانه آن ناآگاهی و ناهشیاری است. ۱.(ب). صفت. مشخصه کسی که در چنین حالتی است. این معانی در متون فنی کم و بیش همان است که در زبان روزمره، یعنی به آن قطب پیوستار انگیختگی اشاره دارند که نشانه‌اش اغما، بیهوشی، خواب عمیق یا بی‌هوشی عمومی است.

💡 البته دست‌یابی به تعارض‌های ناخودآگاه کار ساده‌ای نیست. خود، به کمک سازوکارهای دفاعی مانع از هشیاری نسبت به افکار ناخودآگاه می‌شود. کسب بینش نسبت به ناهشیاری مستلزم فریب دادن خود و تضعیف حالت دفاعی آن است. تداعی آزاد، تفسیر، تحلیل رؤیا، مقاومت و انتقال پنج فن اصلی روان‌کاوی کلاسیک فروید برای آگاهی یافتن به تعارض‌های ناخودآگاه هستند.