یکی از سلسلههای اصیل و مشهور علمی در فقه و حدیث شیعه هستند که ریشههای تاریخی عمیقی دارند. این خاندان عمدتاً با این نام که تداعیگر مقام علمی و مرجعیت است، شناخته میشوند. یکی از شخصیتهای برجسته در نسلهای پیشین این خاندان، سید شمسالدین محمود مرعشی نجفی است که در قرون سیزدهم و چهاردهم هجری قمری (برابر با قرن نوزدهم و بیستم میلادی) میزیسته و به عنوان یکی از علمای بزرگ دوران خود، میراثدار سنتهای علمی خاندانش بوده است. ایشان به عنوان پدر آیتالله سید شهابالدین مرعشی نجفی، بنیانگذار بسیاری از شیوههای علمی و اخلاقی بودند که بعدها در فرزند برومندشان به اوج رسید.
نقش محوری در این دودمان علمی متعلق به آیتالله سید شهابالدین (متوفی ۱۴۱۱ هجری قمری) است؛ فقیهی برجسته، مرجع تقلید شیعیان و مفسری ژرفنگر که در عصر معاصر تأثیر شگرفی بر جهان اسلام گذاشت. ایشان نه تنها در مقام مرجعیت و رهبری دینی، بلکه به واسطه علاقه فراوانش به میراث مکتوب اسلامی، شهرت جهانی یافت. اثر ماندگار ایشان، کتابخانه عمومی آیتالله مرعشی نجفی در قم، نمادی از تعهد ایشان به حفظ و اشاعه علوم اسلامی است که امروزه به عنوان یکی از بزرگترین و غنیترین گنجینههای نسخ خطی جهان شناخته میشود.
این مجموعه از عالمان، نمادی از پیوند ناگسستنی میان فقاهت عمیق، تقوا و اهتمام به علماندوزی و پاسداری از متون اصیل اسلامی هستند. این نام تداعیگر سالها تحقیق، تدریس و تلاش برای حفظ میراث علمی است که در طول نسلها از سوی این خاندان حفظ شده و گسترش یافته است. تألیفات متعدد آیتالله شهابالدین مرعشی نجفی در ابواب مختلف فقه، اصول، رجال و تراجم، نشان از وسعت دانش ایشان و سهم بسزایی است که در غنای مکتب اهل بیت علیهمالسلام داشتهاند.
