نیک سرانجام

نیک سرانجام. [ س َ اَ ] ( ص مرکب ) خوش عاقبت. عاقبت به خیر:
زهدت به چه کار آید گر رانده درگاهی
کفرت چه زیان دارد گر نیک سرانجامی.سعدی.زیر شمشیر غمش رقص کنان خواهم رفت
کآنکه شد کشته او نیک سرانجام افتاد.حافظ.

( صفت ) کسی که زندگانیش بخجستگی انجام پذیرفته: عاقبت بخیر.

💡 هر کرا بر سر ازین درد بلایی نرسید نتوان گفت که: او نیک سرانجام برفت

💡 در فکر سرانجام من سوخته دل باش اکنون که خط نیک سرانجام تو گل کرد

💡 چهره ای را که خط از صبح بناگوش دمد پیش صاحب نظران نیک سرانجام بود

💡 عاقبتی نیک سرانجام یافت هر که دَرِ عدل زد این نام یافت

💡 در جنون نیک سرانجام بود چون مجنون هر که در مکتب عشق تو زآغاز آید