میسِن، که در زبان یونانی موکِنای خوانده میشود، یکی از برجستهترین مراکز شهری در یونان باستان بود که در منطقهی شرقی پلوپونِز واقع شده بود. این شهر تاریخی، که امروزه بیش از هر چیز یادآور دوران باشکوه تمدن میسِنی (یا موکِنایی) در عصر مفرغ است، نمادی از قدرت نظامی و سازماندهی اجتماعی یک دورهی محوری در تاریخ یونان به شمار میآید. اعتبار این شهر بهقدری بود که نام آن مبنای نامگذاری کل آن تمدن کهن قرار گرفت.
اوج اقتدار و شکوه میسِن در فاصلهی سالهای ۱۴۰۰ تا ۱۲۰۰ پیش از میلاد رقم خورد. در این دوره، سازههای دفاعی بیمانندی در این شهر برپا شد که نشاندهندهی تواناییهای مهندسی پیشرفتهی آن دوران بود. شاخصترین این سازهها، دیوارهای سیکلوپی هستند؛ دیوارهایی عظیم که با استفاده از سنگهای بسیار بزرگ و بدون استفاده از ملات، در کنار یکدیگر چیده شدهاند. شهرت این دیوارها تا حدی بود که یونانیان باستان معتقد بودند تنها موجوداتی افسانهای با قدرت کیهانی (سیکلوپها) قادر به ساخت چنین سازههایی بودهاند.
با این حال، دوران شکوفایی میسِن دوامی نیاورد. پس از سال ۱۱۲۰ پیش از میلاد، این شهر بزرگ به دلایلی که هنوز محل بحث مورخان است، بهتدریج از اهمیت افتاد و دیگر به عنوان یک مرکز مسکونی پرجمعیت و پرقدرت به حیات خود ادامه نداد. با وجود این افول، میسِن بهعنوان گهوارهی تمدنی که زمینهساز ظهور فرهنگهای بعدی یونان شد، میراثی ماندگار در عرصهی تاریخ، اسطورهشناسی و باستانشناسی بر جای گذاشت و دروازه شیر آن، همچنان نمادی از قدرت فراموشنشدنی آن دوران است.
