الموفق بالله، طلحة بن متوکل عباسی، مکنی به ابوالقاسم و مشهور به ابواحمد، برادر خلیفهٔ عباسی المعتمد بالله و ولیعهد وی بود. وی تا سال ۲۷۸ هجری قمری حاکم نواحی حجاز و بصره محسوب میشد و در دوران خلافت مهتدی عباسی، بهعنوان جانشین تعیین و سرزمینهای شرقی قلمرو عباسی به حکمرانی او سپرده شد. الموفق بالله همچنین با لقب الناصر لدین الله نیز شناخته میشد.
وی در عرصههای نظامی و سیاسی حضوری فعال داشت و از جمله مهمترین رویدادهای دوران او، رویارویی با یعقوب لیث صفاری بود. این درگیریها تا زمان مرگ یعقوب لیث در اهواز به سال ۲۶۳ هجری قمری ادامه یافت. الموفق در جریان این حوادث در اصفهان حضور داشت و در همانجا به بیماری نقرس مبتلا شد. این بیماری چنان شدت یافت که توان حرکت را از او گرفت.
برای جابجایی الموفق بالله، تختی چوبی با سایبانی بر روی آن ساخته شد تا وی بتواند در آن استراحت کند. او را به همین شکل از اصفهان به بغداد انتقال دادند و پس از رسیدن به بغداد، مدتکمی بعد درگذشت. زندگی و اقدامات الموفق بالله در منابع تاریخی متعددی مانند تاریخ گزیده، مجمل التواریخ و القصص، تاریخ سیستان، تاریخ بخارا و تاریخ الخلفاء ثبت شده است.
