مدبح
لغت نامه دهخدا
مدبح. [ م ُ دَب ْ ب ِ ] ( ع ص ) کسی که لازم گیرد خانه را و جدا نشود از آن. ( آنندراج ) ( از متن اللغة ). مقیم در خانه. ( ناظم الاطباء ). رجوع به تدبیح شود. || سر پست فرودآورنده در رکوع و جز آن. آنکه سر فرودمی آورد. ( ناظم الاطباء ). رجوع به تدبیح شود. || گسترنده پشت را. ( آنندراج ). که سر به حدی فرودآرد که پشتش چون کوهان شتر بالاتر از سرش قرار گیرد. ( از متن اللغة ). رجوع به تدبیح شود.
جمله سازی با مدبح
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 ورنه من از کجا و مدبح تو از کجا ای دفتر مدیح تو الواح روزگار
