لغت نامه دهخدا
( محاسنة ) محاسنة. [ م ُ س َ ن َ ] ( ع مص ) به نیکویی فخر کردن با کسی. ( منتهی الارب ) ( تاج المصادر بیهقی ).
( محاسنة ) محاسنة. [ م ُ س َ ن َ ] ( ع مص ) به نیکویی فخر کردن با کسی. ( منتهی الارب ) ( تاج المصادر بیهقی ).
به نیکویی فخر کردن با کسی
💡 و اذا الحبیب اتی بذنب واحد جاءت محاسنه بالف شفیع