گستاخ گویی

گستاخ گویی. [ گ ُ ] ( حامص مرکب ) بی پروا سخن گفتن. بی محابا گفتگو کردن. دلیرانه به سخن پرداختن:
نظامی چیست این گستاخ رویی
که با دولت کنی گستاخ گویی.نظامی.

بی پروا سخن گفتن

💡 مرا گستاخ گویی هاست در مجلس نخواهد شد که دایم بند حسرت بر زبان لال من افتد

💡 کنون معذورم از گستاخ گویی که مأمورم به این گستاخ روئی

💡 زبانم را ازین گستاخ گویی به عفو خود عطا کن سرخ رویی