لغت نامه دهخدا
کشت کردن. [ ک ِ ک َدَ ] ( مص مرکب ) زراعت کردن. فلاحت کردن. زرع. حرث. احتراث. ازدراع. حراثة. ( ترجمان القرآن ) ( حبیش تفلیسی ) ( تاج المصادر بیهقی ) ( المصادر زوزنی ):
هین مگو کاینک فلانی کشت کرد
در فلان سال و ملخ کشتش بخورد.مولوی.خوبکاران او چو کشت کنند
گاو در خرمن بهشت کنند.اوحدی.چو دستت می دهد امروز کشتی
بکن کز وی بفردا در بهشتی.پوریای ولی.