نایب الصدر

نایب الصدر. [ ی ِ بُص ْ ص َ ] ( اِخ ) فرزند محمدرضا مدعو به صدرالدین تبریزی مؤلف فرهنگ عباسی است. وی به سال 1225 این کتاب لغت را برای عباس میرزا نایب السلطنه تألیف کرده است. ( از دانشمندان آذربایجان ص 370 ). و رجوع به فهرست کتابخانه مدرسه عالی سپهسالار ج 2 ص 224 و 225 شود.
نایب الصدر. [ ی ِ بُص ْ ص َ ] ( اِخ ) ( آقا... ) ابراهیم، معروف به نایب الصدر یا نایب الصدارة. از مشاهیر علمای مشهد مقدس رضوی در اواسط قرن دوازدهم هجری است که دارای مقام شیخ الاسلامی و در فقه و کلام و حکمت متبحر و قوی الحافظه بوده است و به سال 1148 هَ. ق. وفات کرده است. از تألیفات اوست:
1 - تحریم صلوة الجمعة فی زمان الغیبه. 2 - الفوائد الکلامیة، در مسائل کلام و حکمت. 3 - الفیروزجة الطوسیة فی شرح الدرة الغرویة که دره بحرالعلوم است. ( از ریحانة الادب ج 4 ص 162 ).
نایب الصدر. [ ی ِ بُص ْ ص َ ] ( اِخ ) ( حاجی... ) زین العابدین رحمت علی شاه، معروف به حاجی میرزا کوچک نایب الصدر. رجوع به رحمت علی شاه شود.
نایب الصدر. [ ی ِ بُص ْ ص َ] ( اِخ ) محمد معصوم شیرازی، ملقب به معصوم علی شاه و مشهور به نایب الصدر و حاج نایب الصدر، فرزند حاج زین العابدین معروف به حاجی میرزا کوچک نایب الصدر ملقب به رحمت علی شاه است. کتاب های طرائق الحقایق و تحفة الحرمین از تألیفات اوست. و رجوع به معصوم علی شاه شود.

( اسم ) ۱- نایب و جانشین صدر. ۲ - معاون وزارت عدلیه ( در عهد ناصر الدین شاه )
محمد معصوم شیرازی ملقب به معصومعلیشاه و مشهور به نایب الصدر و حاج نایب الصدر فرزند حاج زین العابدین معروف به حاجی میرزا کوچک نایب الصدر ملقب به رحمت علیشاه است.