فوغ

«فوغ» واژه‌ای عربی است که در فارسی نیز به کار رفته است و کاربرد آن در متون قدیمی دیده می‌شود. این واژه به معنای دمیدن بوی چیزی است و معمولاً در زمینه انتشار عطر یا بوی خوش به کار می‌رود. در برخی منابع، «فوغ» به صورت «فوح» یا «فوج» نیز ذکر شده و معنای مشابهی دارد. واژه «فوغ» گاهی برای توصیف عملی که باعث پخش شدن بو در محیط می‌شود، به کار می‌رود. در متون ادبی و شعر کلاسیک، «فوغ» می‌تواند حالت شاعرانه یا تمثیلی نیز داشته باشد و به انتشار رایحه یا عطری دلنشین اشاره کند. این کلمه در اصطلاحات دینی یا عرفانی نیز دیده شده و گاهی به معنای انتشار عطوفت، محبت یا نیکویی تعبیر شده است. شناخت معنای این کلمه برای فهم دقیق‌تر متون قدیمی و ادبیات کلاسیک فارسی اهمیت دارد.