کوه کان
لغت نامه دهخدا
کوه کان. ( نف مرکب ) یعنی کوهکن و کان به معنی کنده نیز آمده و به فتح کاف مرادف کن، لیکن از ضرورت شعر است. ( آنندراج ). کوهکن. کهکان. ( فرهنگ فارسی معین ):
ز آرزوی کف راد تو ز کان گهر
گهر برآمد بی کوه کان و بی میتین.فرخی ( از آنندراج ).
فرهنگ عمید
= کوهکن
فرهنگ فارسی
کوهکن کهکان.
جمله سازی با کوه کان
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 به دریا درآنکس که جان میکند هم آنکس که در کوه کان میکند
💡 بس کن که تو چو کوهی در کوه کان زر جو که را اگر نیاری اندر صدا چه باشد
