کام طلب

💡 رسته دندان گشاد رخنه حرمان و من کام طلب از لب تنگ دهانان هنوز

💡 عاشق کام طلب را ز غم و درد مگوی مطرب بزم نشین را ز صف جنگ مپرس

💡 عاقبت کام طلب در راه سفر نهاد و در ملک مظاهر براه باطن و ظاهر روان گشته در طی این سلوک فرقه انبیا وملوک را فرق پیدا شد و جنبه جمال و جلال آشکار گردید.

💡 عاقل کام طلب ره رو آزادی نیست راه گم کرده صحرای جنون می‌خواهد

💡 گر طالب آرام دلی کام مجو ور کام طلب می کنی آرام مجو

💡 در اشعار کلاسیک فارسی، عاشق همواره با قلبی کام طلب و مشتاق، در جستجوی وصال معشوق و رسیدن به آرامش از میان رنج‌های بی‌پایان زندگی است.

💡 آن مرد که با نگاهی کام طلب به تجملات دنیوی می‌نگریست، هرگز نتوانست از لذت‌های زودگذر و ناپایدار زندگی به معنای واقعی کلمه رضایت داشته باشد.

💡 شاعر با بیانی کام طلب و پر از اشتیاق، از روزهای خوش گذشته و امید به آینده‌ای روشن که در آن عدالت برقرار باشد، سخن می‌گوید.