دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] مجتهدی (ابهام زدایی). مجتهدی ممکن است اشاره به اشخاص و شخصیت های ذیل باشد: • احمد مجتهدی تهرانی، از علمای معاصر شیعه و از اساتید اخلاق• میرزاعبدالله مجتهدی، از علمای شیعه در قرن چهاردهم هجری قمری
...
[ویکی فقه] مجتهدی (ابهام زدایی). مجتهدی ممکن است اشاره به اشخاص و شخصیت های ذیل باشد: • احمد مجتهدی تهرانی، از علمای معاصر شیعه و از اساتید اخلاق• میرزاعبدالله مجتهدی، از علمای شیعه در قرن چهاردهم هجری قمری
...
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 خلاصه کلام آنکه در مسائل قطعیه اجماعیه بر هر کسی امر به معروف و نهی از منکر در حق هر کسی لازم است و اما در غیر آنچه اجماعی است، و اختلاف آرای مجتهدین در آن ممکن است، مجتهدی یا مقلدی امر و نهی در آن نمی تواند کرد، مگر بر کسی که بداند اعتقاد او هم موافق اعتقاد اوست، یا باید موافق باشد.
💡 میرکبیر مجتهدی بود که بر علم کلام، ادبیات و ملل و نحل هم مسلط بود و با عالمان ادیان دیگر مناظره میکرد. او صاحب خط زیبایی بود و از کتابهای دیگر نسخه برداری مینمود.
💡 به هر حال معلوم است که پدر و مادر حیدر به همراه تنها خواهرش خدیجه در حدود سالهای ۱۳۱۵ شمسی به نیشابور کوچیدهاند و همان طور که گفتم در اصطبل باغ مجتهدی در خیابان دارایی این شهر ساکن شدهاند.
💡 و چون نفس تن در ندهد در این عبادت، علاج آن بود که در صحبت مجتهدی باشد تا وب را می بیند و راغب می شود. یکی می گوید که هرگاه که کاهل شوم در اجتهاد به محمد بن واسع نگرم. تا یک هفته رغبت عبادت با من بماند. پس اگر چنین کس نیابد باید که احوال و حکایات مجتهدان می خواند. و ما به بعضی از آن اشارت کنیم:
💡 گروه دوم روحانیون مخالف میانهرو: گرچه در مسائل مربوط به حق رأی زنان و اصلاحات ارضی مخالف بودند، ترجیح میدادند که همچنان با شاه در ارتباط باشند تا سیاستهای وی را تعدیل کنند. کاظم شریعتمداری از مراجع تقلید قم، مجتهدی آذربایجانی و سخنگوی غیررسمی روحانیون آذربایجان، از چهرههای شاخص این گروه بود که تنها خواستار اجرای کامل قانون مشروطه بودند.
💡 کریم مجتهدی معتقد است که داستان برادران کارامازوف، نسبت به نخستین رمان بلند داستایفسکی، یعنی جنایت و مکافات، از انسجام کمتری برخوردار است. در مقابل، نقطه قوت آن را شخصیتپردازی و تحلیلهای عمیق روانشناسی عنوان میکند. اوژنملکیور دووگوئه، منتقد فرانسوی قرن هجدهم، گفتگوهای طولانی شخصیتهای رمان را خودنمایی انبوهی از چهرههای مبهم و پرحرفی میداند که دائماً در روح دیگران حفاری میکنند.