لغت نامه دهخدا
کارشکسته. [ ش ِ ک َ ت َ / ت ِ ] ( ن مف مرکب ) کارکشته. ذلول. مذلل در عمل: لاذلول؛ نه کارشکسته؛ ای مذللة بالعمل. ( تفسیر ابوالفتوح رازی ).
کارشکسته. [ ش ِ ک َ ت َ / ت ِ ] ( ن مف مرکب ) کارکشته. ذلول. مذلل در عمل: لاذلول؛ نه کارشکسته؛ ای مذللة بالعمل. ( تفسیر ابوالفتوح رازی ).
( صفت ) مجرب کار کشته: [ لا ذلول نه کار کشته ای مذلله بالعمل ]. ( تفسیر ابوالفتح )
💡 یک گوشه نظر فکن از آفتاب وصل کار شکسته ام چو مه نو درست کن
💡 هست به دور تو عقل نام شکسته کار شکسته دلان تمام شکسته
💡 گر درد خسته یی را درمان دهی چه باشد؟ کار شکسته یی را سامان دهی چه باشد؟