یند

یند. [ ی َ ] ( فعل ) به جای ضمیر اند استعمال می شود در صورتی که ماقبل وی واو یا الف باشد، مانند: این مردم خدام اویند و این متاعها بی بهایند. ( ناظم الاطباء ). «اند» فعل ربطی ( رابطه ) است و «یند» هم صورتی از آن است، که پس از کلمه های مختوم به الف و واو مصوت، همزه به یاء بدل شود.

💡 بسی هند و بسی شند و بسی یند همان کوه و همان صحرا همان دشت

💡 می کهخ تا آفرین و مدح تو گو یند ازین نوع یکدیگر را فو

💡 این دایره ها تابع پرگار قضا یند صائب مکن از گردش گردون گله بسیار

💡 چون‌ازین‌بگذری‌به‌دست‌قضاست یند و اندرز و قیل‌و قال‌، هباست