یاریگری

یاریگری. [ گ َ ] ( حامص مرکب ) یاری. امداد. اعانت:
گر آید به یاریگری شهریار
وگر نی به تاراج رفت آن دیار.نظامی.- یاریگری کردن؛ اصراخ. مساعفه. مسانده. ( منتهی الارب ). کمک کردن.

یاری امداد

{helpfulness} [روان شناسی] ← رفتار یاریگرانه

💡 نشسته رفیقان یاریگرش به یاریگری چون فلک بر سرش

💡 چو خواهند، از ایشان نداری دریغ به یاریگری لشکر و گنج و تیغ

💡 جهانی بدین خوبی آراستی برون زان که یاریگری خواستی