پرشتاب

پرشتاب. [ پ ُ ش ِ ] ( ص مرکب ) که بسیار شتابد. || چالاک. سریع. تند:
یکی مرد بینادل پرشتاب
فرستم بنزدیک افراسیاب.فردوسی.یکی سوی خشکی یکی سوی آب
برفتند شادان دل و پرشتاب.فردوسی.خرامید با بنده پرشتاب
جهانجوی دستان از این سوی آب.فردوسی.برفتند با پند افراسیاب
بآرام پیر و جوان پرشتاب.فردوسی.یکی خنجر تیز بستد چو آب
بیامد کشنده سبک پرشتاب.فردوسی. || بی آرام. بی قرار. مضطرب. پریشان:
که دریای چین را ندارم به آب
شود کوه از آرام من پرشتاب.فردوسی.فراوان بپرسیدش افراسیاب
چو دیدش پر از رنج و سر پرشتاب.فردوسی.از آن تیز گردد ردافراسیاب
دلش گردد از بستگان پرشتاب.فردوسی.چو بر گنبد چرخ شد آفتاب
دل طوس و گودرز شد پرشتاب.فردوسی.بشد تیزنزدیک افراسیاب
سرش پر ز جنگ و دلش پرشتاب.فردوسی.فرستاده آمد دلی پرشتاب
نبد زان سپس جای آرام و خواب.فردوسی.چو این گفته شد رفت تا جای خواب
دلی پر ز کین و سری پرشتاب.فردوسی.دلش گشت پر بیم و سر پرشتاب.
وزو دور شد خورد و آرام و خواب.فردوسی.غمین بود از این کار و دل پرشتاب
شده دور ازو خورد و آرام و خواب.فردوسی.اگر نیستی بیم افراسیاب
که گردد دلش زین سخن پرشتاب.فردوسی.می و زعفران برد و مشک و گلاب
سوی خانه شد با دلی پرشتاب.فردوسی.وز آنروی پیران و افراسیاب
ز بهر سیاوش همه پرشتاب.فردوسی. || عجول. شتابزده:
هرآنگه که دانا بود پرشتاب
چه دانش مر او را چه در شوره آب.فردوسی.کسی را که مغزش بود پرشتاب
فراوان سخن باشد و دیریاب.فردوسی.

۱. سریع، چالاک، تند.
۲. [قدیمی] بی آرام، بی قرار: هر آنگه که دانا بُوَد پرشتاب / چه دانش مر او را چه بر سبزه آب (فردوسی: ۷/۵۲ ).

سریع، چالاک، تند، بی آرام، بی قرار
( صفت ) ۱- که بسیار شتابد. ۲- چالاک تند سریع. ۳- شتابزده عجول. ۴- بی آرام بی قرار مضطرب پریشان.

💡 غمی بود ازین کار و دل پرشتاب شده دور ازو خورد و آرام و خواب

💡 پس آنگه شد شتابان تا لب باغ روانش پرشتاب و دل پر از داغ

💡 با تجهیز چاپخانه به ماشین چاپ خودکار پرشتاب از شنبه ۳۰ اکتبر ۱۹۶۵ روزنامه در هشت صفحه، با قطعی کوچکتر از گذشته و با عنوان دو رنگ به چاپ رسید.

💡 از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به لوک و پریان دریا و زندگی باشگاهی پرشتاب لوک اشاره نمود.

💡 اگر درنگ نداری به بزم من نه عجب از آن که تندتر از عمر پرشتاب منی