سالیری

آنتونیو سالیری (به ایتالیایی: Antonio Salieri) یکی از آهنگسازان برجسته دوره کلاسیک بود که در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم میلادی شناخته شد. او در ۱۸ اوت ۱۷۵۰ در لگناگو، جمهوری ونیز (ایتالیا) به دنیا آمد و در ۷ مه ۱۸۲۵ در وین، اتریش درگذشت. وی در سن ۱۶ سالگی به وین دعوت شد و تحت حمایت آهنگساز و مدیر موسیقی دربار، فلوریان لوودویگ گاسمن قرار گرفت. او به تدریج در دربار امپراتور ژوزف دوم جایگاه پیدا کرد و در سال ۱۷۷۴ به‌عنوان آهنگساز دربار منصوب شد و بعدها در ۱۷۸۸ به مقام رهبر ارکستر دربار ارتقاء یافت، مقامی که بیش از ۳۰ سال آن را در اختیار داشت. در دوران حرفه‌ای خود، سالیری بیش از ۴۰ اپرا و آثار بسیاری در سبک کلاسیک نوشت که در سراسر اروپا اجرا می‌شدند. از میان آثار مشهور او می‌توان به اپرای Tarare (۱۷۸۷) اشاره کرد که در وین با موفقیت بزرگی روبه‌رو شد و نسخه ایتالیایی آن با نام Axur, re d’Ormus نیز محبوبیت یافت. پس از سال ۱۸۰۴، سالیری بیشتر وقت خود را به آثار مذهبی و موسیقی مقدس اختصاص داد و همچنین به‌عنوان معلم موسیقی بسیار مورد احترام بود؛ از شاگردان برجسته او می‌توان به لودویگ فان بتهوون، فرانتس شوبرت و فرانز لیست اشاره کرد. رابطه وی با ولفگانگ آمادئوس موتسارت همیشه موضوع بحث بوده است. اگرچه در فرهنگ عامه او به‌عنوان رقیب حسود موتسارت تصویر شده، شواهد تاریخی بسیار اندک است که سالیری عمداً به او آسیب رسانده باشد. در واقع، این افسانه‌ها بعدها شکل گرفتند و سند محکمی برای ادعای مسموم کردن موتسارت وجود ندارد.