تحلیل ساختاری این واژه نشان میدهد که این ترکیب احتمالاً از سه جزء اصلی تشکیل شده است: حرف اضافه «لـ» (لام)، کلمه «ربّ» به معنای پروردگار، صاحب، مدبّر با تکرار (ربب)، و ضمیر متصل «کم» (شماها). در زبان عربی، حرف «لـ» میتواند معانی مختلفی از جمله حرف اضافه (برای، مالِ)، لام تعلیل (به دلیل)، یا لام ملکیت داشته باشد. تکرار «ب» در «ربب» که در خط عثمانی یا برخی خطوط قدیم ممکن است به این شکل نوشته شده باشد، اغلب برای تأکید بر معنای ریشه است، هرچند که در نوشتار معیار امروزی، ریشه اصلی «ر ب ب» است که به مفاهیمی چون تربیت، مالکیت، و تدبیر اشاره دارد. بنابراین، ریشه اصلی این ترکیب را میتوان در همان ریشه سهحرفی «ر ب ب» جستجو کرد که در ادبیات دینی و فلسفی فارسی به وفور به کار رفته است.
با توجه به جستجوی آمار واژگان ارائه شده («ربب» ۹۸۰ بار، «کم» ۲۲۹۱ بار، «ل» ۳۸۴۲ بار)، مشخص است که اجزای تشکیلدهنده این کلمه (یا توالی حروف) در متون فارسی بسیار رایج بودهاند، که نشاندهنده اهمیت بنیادین مفاهیمی چون ربوبیت و استفاده مکرر از ضمایر جمع مخاطب و حرف اضافه «لـ» در ساختارهای نحوی است. لِرَبِّکُم به معنای: برای پروردگار شما یا لِربِّکم با فرض اینکه لام حرف اضافه باشد است که در این حالت، به جای یک واژه واحد، با یک عبارت دستوری مواجهیم. این عبارت معمولاً در متون دینی و ادبی برای اشاره به مالکیت یا تعلق پروردگاری به گروهی از مخاطبان به کار میرود و بیانگر یکی از اساسیترین مفاهیم توحیدی در فرهنگ ایرانی اسلامی است.
