لاله عذار

لاله عذار. [ ل َ / ل ِ ع ِ ] ( ص مرکب ) لاله رخ. لاله رخسار. که روئی چون لاله زیبا دارد:
طرف چمن و هوای بستان
بی لاله عذار خوش نباشد.حافظ.

زیباروی، لاله رخ: طرفِ چمن و هوای بستان / بی لاله عذار خوش نباشد (حافظ: ۳۳۴ ).

لاله رخ: طرف چمن و هوای بستان بی لاله عذار خوش نباشد. ( حافظ. ۱۱ )

💡 با اینهمه گر سمنبری لاله عذار گوید که بگیر بوسه گویم که بیار

💡 شعله خوی تو حزین آفت گلزار نگشت جگرش داغ از آن لاله عذار است بهار

💡 گفتم که کنم تحفه‌ات ای لاله عذار جان را، چو شوم ز وصل تو برخوردار

💡 چون شد آن سرو قد لاله عذار از سموم اجلش حال تباه

💡 گفتم که کنم تحفه ات ای لاله عذار جان را، چو شوم زوصل تو برخوردار

💡 گفتم ای سیمبر سرو قد لاله عذار مایل ظلم مشو جور مکن بر من زار