رازم

رازم. [ زِ ] ( ع ص ) شتر بر زمین مانده از لاغری. ج، رُزّام: ناقة رازم: ای ذات رِزَمة. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). شتری که از لاغری برنخیزد. ( از اقرب الموارد ).

شتر بر زمین مانده از لاغری جمع رزام ناقه رازم ای ذات رزمه. شتری که از لاغری برنخیزد.

💡 چنان منصور رازم در حقیقت که در عشقم نمودار حقیقت

💡 مرا گفتست رازم فاش کردی تو نقشی دید خود نقاش کردی

💡 صلاح کار در انکار عشق بینم لیک تحملی که بود پرده پوش رازم نیست

💡 گفتم که رساند ز من خسته پیامی چون محرم رازم بجز از باد صبا نیست

💡 نشاید بیش ازین کردن مدارا که رازم در جهان شد آشکارا

💡 دمی اندر نهادش میتوان کرد در این رازم درون صاحب درد