روشن نهاد

روشن نهاد. [ رَ / رُو ش َ ن ِ ] ( ص مرکب ) روشن گهر. آنکه سرشت روشن داشته باشد. ( آنندراج ). آنکه خوی و نهاد وی تابان و منور باشد. ( ناظم الاطباء ):
برآسود درویش روشن نهاد
بگفت ایزدت روشنایی دهاد.سعدی ( بوستان ).غلامش به دست کریمی فتاد
توانگر دل و دست و روشن نهاد.سعدی ( بوستان ).در زیر سنگ حادثه گم شد ز من کلیم
آن دل که همچو آینه روشن نهادبود.کلیم کاشی ( از آنندراج ).و رجوع به روشن گهر شود.

خوش طینت، پاک طینت.

روشن گهر. آنکه سرشت روشن دارد

💡 بتخصیص آنکه او از شمع روشن نهاد این شمع دولت در ره من

💡 بلند همت و خورشید رای و مه پرتو ستاره هیبت و روشن نهاد و تیز نظر

💡 در زیر زنگ حادثه گم شد زمن کلیم آندل که همچو آینه روشن نهاد بود

💡 بر آسود درویش روشن نهاد بگفت ایزدت روشنایی دهاد