راغی

راغی. ( ص نسبی ) منسوب به راغ:
صلصل باغی بباغ اندر همیگرید بدرد
بلبل راغی به راغ اندر همی نالد بزار.منوچهری.
راغی. ( ع ص ) بانگ کننده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || پرنده ای است خاکی رنگ و سخت بلندآوازه، که کثیرالنسل نیز میباشد. || مرد پرگو. ( از متن اللغة ). || ( اِ ) کس. یقال: ما بالدّار ثاغ و لا راغ؛ یعنی نیست در خانه کسی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).

بانگ کننده. یا پرنده ای است خاکی رنگ و سخت بلند آواز که کثیر النسل نیر میباشد.

💡 چراغ چه راغی و سرو چه باغی که دل را امانی و جانرا امانی

💡 کجا شهری و جایی نامدارست کجا باغی و راغی پر نگارست

💡 بهر راغی روان ماهی قدح نوش هلال ابروی و پروین گوشواره

💡 ز هر باغی و هر راغی و رودی به گوش آمد دِگَرگونهْ سُرودی.

💡 داغم از آن گل‌ست فغانی درین چمن کی دل کشد به لاله و راغی دگر مرا‌؟

💡 زاغی از آنجا که فراغی گزید رخت خود از باغ به راغی کشید