لغت نامه دهخدا
خانه نگهدار. [ ن َ / ن ِ ن ِ گ َ ] ( نف مرکب ) خانه دار. ( ناظم الاطباء ). نگهبان خانه.
خانه نگهدار. [ ن َ / ن ِ ن ِ گ َ ] ( نف مرکب ) خانه دار. ( ناظم الاطباء ). نگهبان خانه.
💡 سیل درمانده کوتاهی دیوار من است بی سرانجامی من خانه نگهدار من است
💡 ما مردمان خانه بدوشیم و خش نشین نی زان گروه خانه نگهدار عالمیم
💡 از تنگنای جسم برون آی، تا به چند باشی چو جغد خانه نگهدار زندگی؟
💡 پیداست که تا چند بود خانه نگهدار صائب که درین بحر پرآشوب حبابی است
💡 جسم در دامن جان بیهده آویخته است نور خورشید کجا خانه نگهدار بود؟
💡 استادگی ز عمر سبکرو طمع مدار سیلاب را که خانه نگهدار کرده است؟