خارکن

خارکن. [ ک َ ] ( نف مرکب ) کننده خار. ( شرفنامه منیری ). شخصی که پیوسته خار را از زمین بکند. ( آنندراج ) ( برهان قاطع ). کسی که از زمین خار کند و بفروشد. حاطِب:
چنین گفت با خارکن شهریار
که از گوسفندش بدانی شمار.فردوسی.بدین خار کن داد دینارچند
بدو گفت کاکنون شوی ارجمند.فردوسی.تبردار مردی همی کند خار
ز لشکر بشد نزد او شهریار.فردوسی.هامون گذاری کوه فش، دل بر تحمل کرده خوش
تا روز هر شب بار کش، هر روز تا شب خار کن.امیرمعزی.گفت بلی روزی چهل شتر قربان کرده بودم... بگوشه صحرائی رفتم و خارکنی را دیدم پشته خار فراهم آورده. ( گلستان ).
خارکن. [ ک َ ] ( اِ ) بوته خار. ( آنندراج ) ( برهان قاطع ) ( فرهنگ شعوری ) ( فرهنگ رشیدی ).
خارکن. [ ک َ ] ( اِ مرکب ) نام نوائی است از الحان موسیقی که از غایت فرح خار غم از دل می کند. ( فرهنگ جهانگیری ). نام نوائی و صوتی است از موسیقی. ( آنندراج ) ( برهان قاطع ) ( فرهنگ شعوری ج 1 ورق 373 فرهنگ خطی متعلق بکتابخانه لغت نامه ):
نوای خار کن از عندلیب نیست عجب
که مدتی سر و کارش نبوده جز با خار.
ظهیر فاریابی ( از فرهنگ شعوری ) ( شرفنامه منیری ).
خارکن. [ ک َ ] ( اِخ ) نام شخصی است، که این نوا به آن شخص منسوب است. ( آنندراج ) ( برهان قاطع ) ( فرهنگ جهانگیری ) ( فرهنگ شعوری ). رجوع به خارکن ( نام نوایی ) و به خارکش ( نام سرودی ) شود.، خار کن. [ ک َ ] ( فعل امر مرکب ) صیغه امر مفرداست از مصدر خار کندن. ( فرهنگ شعوری ج 1 ورق 373 ).

(کَ ) ۱ - (ص فا. ) کسی که خار را از زمین می کند. ۲ - (اِ. ) آهنگی در موسیقی قدیم.

۱. کسی که کارش کندن خار از بیابان و فروختن آن است، خارکش.
۲. (اسم ) (موسیقی ) [قدیمی] از الحان قدیم ایرانی: سرود خارکن از عندلیب نیست عجب / که مدتی سروکارش نبوده جز با خار (ظهیرالدین فاریابی: ۹۰ ).

کسی که خاراززمین میکند، خارکش، بوته خارهم گویند
( صفت ) آنکه خار را از زمین میکند خارکش (( خار کنی را دیدم که پشت. خار فراهم آورده. ) ) ( گلستان ) ۲ - ( اسم ) بوت. پر خار. ۳ - آهنی در موسیقی قدیم.
نام شخصی است که این نوا به آن شخص منسوبست.
صیغه امر مفرد است از مصدر خار کندن

کسی که خار را از زمین می‌کند.
آهنگی در موسیقی قدیم.

💡 باغ گل کاخ طرب بلبل مطرب یغما وین دلاویز غزل زمزمه خارکن است

💡 کرد عشی آنچنان ‌کز خار خار عیش او زهرهٔ چنگی به‌گردون زد نوای خارکن

💡 طراز خرمی نوشد جمال نوبهاران را سرود خارکن برخاست جا بر جا هزاران را

💡 کهینه بندهٔ خسرو مهینه خواجهٔ عصر که روزگار به ذات‌ وی افتخارکند

💡 اگر به خار و خسی فتنه‌ای رسد در دشت گناه داس و تبر نیست، جرم خارکن است