شکفه

شکفه. [ ش ِ ک َ ف َ / ف ِ ] ( اِ ) مخفف شکافه. زخمه. مضراب. ( یادداشت مؤلف ):
نوشم قدح نبید نوشنجه
هنگام صبوح ساقیان رنجه
خنیاگر ایستاد و بربطزن
از بس شکفه شده در اشکنجه.منوچهری.
شکفه. [ش ِ ک ُ ف َ / ف ِ ] ( اِ ) شکوفه. ( ناظم الاطباء ). مخفف شکوفه که گل درخت میوه دار باشد. ( برهان ):
گویی که گیا قابل جان شد که چنین شد
روی گل و چشم شکفه تازه و بینا.مسعودسعد.ای شکفه شاخسار جیب گشاده چو صبح
ساخته گوی انگله دانه در خوشاب.خاقانی.بر فلک بین که پی نزهت عیدی ملک
صدهزاران شکفه ماحضر آمیخته اند.خاقانی.- پرشکفه؛ با شکوفه ٔبسیار. غرق شکوفه:
چو باغ پرشکفه مجلس تو خرم باد
به روی غالیه زلفان یاسمین غبغب.فرخی.

(ش کُ فَ یا فِ ) (اِ. ) شکوفه.

= شکوفه

فرج زن
مخفف شکافه زخمه مضراب

شکوفه.

💡 بر شاخ نار اشکفهٔ سرخ شاخ نار چون از عقیق نرگسدانی بود صغیر

💡 از شکفه شاخسار جیب گشاده چو صبح ساخته گوی انگله دانهٔ در خوشاب

💡 ابرو شکفه دست و دل خواجه بدیدند زان است که درج در منثور گشادند

💡 بر فلک بین که پی نزهت عیدی ملک صد هزاران شکفه با خضر آمیخته‌اند

💡 چو باغ پر شکفه مجلس تو خرم باد بروی غالیه زلفان یاسمین غبغب

💡 هیهات عدو هست نم شب که شود زو روی گل و چشم شکفه تازه و بیدار